| | حد خودفریبی
چیزی نزدیک به یک ماه تا انتخابات ریاستجمهوری دهم باقی نمانده است! و هنوز آنچنان فضای سیاسی سرد است که امید تغییر را کمرنگ میکند. چه میخواهیم بکنیم؟ این سوال را، کم از خودمان میپرسیم! میترسم احمدینژاد 8 ساله شود. در واقع برای خودم نگرانم که حداقل تا 4 سال آینده و (که میداند؟) شاید بیشتر، در این کشور باید زندگی کنم! برای ایران که دیگر نمیشود نگران بود! برای نظام و احمدینژاد که فرقی نمیکند وضع مملکت چه بشود! این بارها ثابت شده است! دیگر تنها باید به فکر خودمان باشیم! چه بر سرمان میآید و ما میخواهیم چه کنیم!! اگر احمدینژاد دوباره رئیسجمهور شود، فقط سه تحلیل وجود خواهد داشت! یکی از یکی فاجعهتر! (هرچند پیشبینی در ایران مفهوم ندارد!) یکی اینکه او را رئیسجمهور میکنند! که امیدواریم هیچ کس چنین هزینهای به ضرر همه چیز نکند! اما جدا از این حالت، یا او رای میآورد، یا در اثر مشارکت پایین رئیسجمهور میشود. اگر رای بیاورد، باید نتیجه بگیریم که یا ما احمقیم! یا خودمان را به حماقت میزنیم! یا اخباری که به ما میرسد باعث رفتار احماقانهی ما میشود!! اما اگر در اثر مشارکت پایین رای بیاورد، آن وقت باید متوجه حد خودفریبی بشیم! چرا من با وجود اینکه وضع کشور را میبینم و مسبب آن را میشناسم و هر روز یا به او میخندم یا به وضع خودم آه میکشم، باز هم تلاش نکنم تا او دوباره به قدرت برنگردد؟! تا چه حد میتوانم خودم را فریب بدهم؟ بگویم به من چه! یا که چه بشود! یا کس دیگری نیست! یا اینها مقدر است! یا رای به نظام است! یا هزار و یک دلیل دیگر یکی از یکی عجیبتر!! اگر من از وضع موجود ناراضی هستم آیا فکری هم برای تغییر میکنم؟ لازم نیست کار بزرگ و پرخطری انجام دهم! کافیست خودم و چند نفر دیگر را پای صندوق ببرم و به بهترین گزینه "در شرایط موجود" رای بدهم تا حداقل از سقوط وضع کشور و به دنبال آن وضع زندگی خودم، جلوگیری کنم! آیا این کار بزرگی است؟ یا هزینهی زیادی است؟ اما من میتوانم کار راحتتری بکنم! میتوانم فکر کنم من از این کشور و حکومت جدا هستم و هر چه میشود به من ربطی ندارد! در نتیجه در خانه بنشینم و منتظر شود تا آنقدر وضع زندگیام خراب شود که...! خودفریبی حد ندارد!
::samic::
+ نوشته شده در اردیبهشت هزار و سیصد و هشتاد و هشت توسط سمیک | بحث و نظر
صفحهی اصلی وبلاگ | | صفحهی نخست پست الکترونیک فرم ارتباط آرشیو وبلاگ لینکها: ورژن وپ (؟) My English Blog برنامههای سمیک فتوبلاگ سمیک لبخند تلخ جیزقولک آوازهی روزانه خنده گری! نقطه ته خط بوی خاک بلبشو مجله نجوم راهرو گفت و گوی اصلاحی حوزه غرب منطقه تهران شاخه جوانان منطقه تهران سبکی تحمل پذیر هستی یاران باران سید ابراهیم نبوی سایت نوروز تلخ، مثل عسل من گیلاسم خبرانه نگاهی به آسمان اندیشه واحساس عرفان، برابری، آزادی کورسو نقطه کور ستاره Sylvia diary قصه های صامت سمیک مطالب برگزیدهی وبلاگ: رقابت در حماقت نمیخواهم هیچ وقت کامل باشم کار - پول - کار - کار ملاقات با آدمها بحث چیست؟ زندگی کردن زیر یک سقف فلسفهی زندگی در قطع جیبی سمیک کیست؟ حاکمیت و اصلاحطلبان مریدان افکار! جهان به روایت من اسمباوری نه به دموکراسی ما باید چه کنیم؟ آدمها نمیتوانند با هم حرف بزنند! این 100 میلیارد پولِ لعنتی! مشترک مورد نظر، نمیخواهد! دنیاهای عجیب صد سال تنهایی سمیک چیست دویدن تا حد مرگ! تحقیر و تعظیم! میل جنسی فارسی بنویسیم! جعبه لایتنر هنر چیست به کجا چنین شتابان؟! فاصلهی عشق و کوزه همه چیز به همه چیز انسان در چنگال ماشین مجموعهی سیاست: ( سیاست چیست چرا از سیاست استفاده کنیم چگونه از سیاست استفاده کنیم سیاست را از کجا شروع کنیم) دفاع دربرابر جامعه تقلید و ترکیب مرامنامه مجموعهی پوچی و اعتقاد: ( پوچی زندگی میکنم تا زنده بمانم! متجدد دیناندیش! فاکتورگیری دینی آقای گفتگوی عزیز! جوابیه شماره 2) جنگ یا صلح چگونه انسان میشویم بازی روانی اتحاد و انسجام ملی-اسلامی زیبایی متحرک سیاسی! ذهن ابتدائی تقریبیت جهان! Martial Arts تجاوزی به وفاداری Fight Club از مطالب وبلاگ قبلی: موسیقی معناگرا فلسفه لعنتی عینک مریخی شبهای روشن موزیک:
Ahmadinejad is Not My President. He is still in this position because - of the support of Russia and China.  | |